گفتگوی محمد جرجندی، کارشناس جرائم سایبری با رادیوپادیو:

۱. این سایت‌ها به چه صورت کار میکند؟ آیا هرکسی میتواند پنل سایت شرط بندی داشته باشد؟

 بله هرکسی میتواند پنل را راه اندازی کند اما لزوم برای هرکسی سود ده نیست، یعنی اگر کسی این پنل را بگیرد باید برنامه‌ای برای تبلیغات هم داشته باشد. برای همین، صاحبان سایت‌ها تبلیغات را به افراد معروف در اینستاگرام میسپارند.

۲. این سایت‌ها چطور به درگاههای بانکی داخل کشور متصل میشوند و چرا تاکنون فیلتر نشدند؟

 بخش بانکی خیلی مهم است، چون عموما، گردانندگان سایت‌های شرط بندی، افراد ناآگاه را جذب میکنند، برایشان مهم است که درگاه ریالی داشته باشند. نکته دیگر آن است که به این سایت‌ها، درگاه بانکی ریالی از داخل کشور پیشنهاد میشود، یعنی کار یکسری از داخل کشور، ایجاد درگاه است. آنچه که این افراد استفاده میکنند، آن است که شبکه پرداخت را شبیه سازی کنند، یعنی مثلا شما در اپهای پرداخت همراه مانند آپ یا همراه کارت، یک درگاه پرداخت داری، این افراد نرم افزاری را مینویسند، که روی اپ سوار شده و اطلاعات کارتی شما را گرفته و روی این اپ authorized  شده و حتی پیامک برداشت هم برای کاربر می آید. اینها یا کارت اجاره‌ای دارند یا از کارت یکی از بازیکنان استفاده میکنند. این کارت به کارت‌ها که تمام شد در نهایت پول به یک حساب ایمن واریز میشود.

۳. آیا برخورد یا شناسایی این جرایم کار مشکلی است؟

اساسا شبکه بانکی ما جوری است که پول سیاه و سفید برای آن فرقی ندارد و مشتری خود را جدا نمیکند، چون هرکسی در آن شبکه برای بانک، مشتری محسوب میشود. این برخوردها، برخوردهای جدی ای نیست، موردی است. چرا خود شرکت های پرداخت این سایت‌ها را معرفی نمیکنند، چون دلیلی برای این کار ندارند. در دنیا ما چیزی داریم به اسم تشخیص تقلب که میگوید کسی که حسابی دارد یکسری از تراکنش ها را نمیتواند انجام دهد. اما شبکه بانکی ما چیزی به اسم تشخیص تقلب ندارد. شما به راحتی حساب باز میکنی و هرچقدر میخواهی تراکنش داشته باشی در صورتی که در هیچ جای دنیا اینطور نیست. شبکه بانکی همتی برای اینکار ندارد و حتی از آن سود میبرد. الان هم که حساس شدند به دلیل پرداخت رسانه‌هاست چون حاشیه موضوع از سود آن مهمتر شده است.

هر جرمی با حساب اجاره ای میتوان مرتکب شد. دو عنصر مهم را ما در سیستم بانکی نداریم، یکی همان سیستم تشخیص تقلب است و دوم آن است که ما چیزی به نام احراز اعتبارسنجی نداریم. مثلا کسی که سالها در ایران کارمند است، باید حاکمیت به او اعتباری ببخشد که طبق این اعتبار، فردی اجازه داشته باشد از سیستم بانکی استفاده کند. اگر فردی اعتبار نداشته باشد نمیتواند حسابی باز کند. اگر در ایران سیستم اعتباری بود، کسی نمیتوانست حساب اجاره ای داشته باشد. شبکه بانکی ما سیستم اعتبار سنجی را میشناسد اما علت اجرا نشدن ان است که به محض اجرایی نمیتوان وام‌های چندهزار میلیاری به خیلی از افراد داد.